Na 52 jaar wachten scoort Haiti zijn eerste goal op een WK.
Haiti heeft het WK 2026 alweer achter zich liggen, maar voor de supporters ging het om veel meer dan alleen voetbal. Twee doelpunten in de wedstrijd tegen Marokko op woensdag waren de eerste WK-doelpunten van Haiti in 52 jaar. Voor de 52-jarige Murielle Lodvil besloeg die periode haar hele leven.

Zij keek samen met velen in Little Haiti, een wijk in New York, waar bars en restaurants stilvielen terwijl fans de wedstrijd op schermen volgden. De eerste helft barstte uit in chaos: een gelijkmaker, een doelpunt, en weer een gelijkmaker.


Haiti ging de laatste groepswedstrijd tegen Marokko in met al een uitgeschakelde status, na nederlagen tegen Schotland en Brazilië. Hoewel Haiti nog twee doelpunten tegen kreeg, deed dat weinig af aan het bijzondere moment voor Murielle.

Als verjaardagscadeau kocht ze kaartjes voor zichzelf en haar 41-jarige zus Barbara Albert om vorige week de wedstrijd tegen Brazilië te zien.

“Daarom was het zo bijzonder voor mij dat Haiti op dit wereldtoneel stond,” zei ze. “Elk moment van deze ervaring telt, met als hoogtepunt die twee doelpunten, ondanks de uitslag.”


Barbara Albert benadrukte dat het feit dat Haiti terugkeerde naar het WK al een grote bron van trots was voor veel supporters. “De vertegenwoordiging was geweldig. We zijn trots op onze Haïtiaanse gemeenschap. We stonden er echt voor hen,” zei ze.

Die trots was ook woensdag zichtbaar in de UBS Arena in Elmont, New York. New York is de staat met de op een na grootste Haïtiaanse gemeenschap in de VS, met ongeveer 113.000 Haïtiaanse inwoners volgens het Amerikaanse Census Bureau van 2024.

Een uur voor de wedstrijd tegen Brazilië waren de Haïtiaanse vlaggen al weg, terwijl de Braziliaanse vlaggen nog op stapels lagen. Duizenden fans met pruiken, Haïtiaanse shirts en vlaggen vulden het bijna uitverkochte stadion van 19.000 plaatsen, met hier en daar een handjevol in Braziliaans geel en groen. Tussen de zee van rood en blauw zwaaide Maude Schwartz met een Haïtiaanse vlag terwijl ze danste met haar familie.

Een stadion vol kreten van verbazing en zuchten toen Brazilië voor de rust drie doelpunten scoorde. (Foto's: Al Jazeera)

De 58-jarige eigenaar van een pilatesstudio, die in 1990 vanuit Haiti naar de VS kwam met een studentenvisum, wilde de WK-sfeer proeven. Terwijl haar tweelingzonen bij de wedstrijd waren, genoot zij van een ticket van 10 dollar voor het kijkfeest.

“Mijn hele familie is hier,” zei ze terwijl ze naar de menigte wees.

Maar niet iedereen die wilde, kon erbij zijn. “Ik heb een nichtje dat herhaaldelijk een visum voor de VS is geweigerd,” vertelde ze.

Die ervaring weerspiegelt de bredere beperkingen voor Haïtiaanse supporters. Een reisverbod dat onder de Trump-administratie werd ingevoerd en vorig jaar begon, en in januari werd uitgebreid, verhinderde sommigen zoals Maude’s nichtje om aanwezig te zijn.

Zelfs spelers werden hierdoor getroffen. Middenvelder Woodensky Pierre uit Haiti kon pas 10 dagen voor de openingswedstrijd tegen Schotland op 13 juni naar de VS reizen om zich bij het nationale team te voegen.

Haïtiaanse supporters juichten hun team toe tijdens een WK-kijkfeest in New York, ondanks de nederlaag tegen Brazilië.

“Dit is een wereldwijd evenement en mensen zouden de toegang tot dit land niet mogen worden geweigerd,” zei de 55-jarige Jean-Marc, een voormalig speler in de Long Island Football League, gekleed in een Haïtiaans shirt en een pruik in de nationale kleuren. Geboren in de VS uit Haïtiaanse ouders, bracht hij een deel van zijn jeugd door in Haiti voordat hij in 1986 terugkeerde, na de val van het Duvalier-regime, dat velen als een dictatuur bestempelden.

Het zien van Haiti meedoen in het land waar hij al decennia woont, noemde hij een “belangrijke gebeurtenis voor alle Haïtianen”.

Wilson Isidor knalt de bal met een loeier in de netten, de tweede voor Haiti. 

‘Bang voor een inval’
In Flatbush, de wijk in Brooklyn die velen Little Haiti noemen, opent Nadege Fleurimond haar Haïtiaans-Caribische restaurant BunNan bij elke wedstrijd van Haiti, zodat degenen die geen kaartje voor het stadion konden krijgen toch mee kunnen doen.

Zij kwam op zevenjarige leeftijd uit Haiti naar de VS en heeft de immigratieonzekerheid bijna elke Haïtiaanse familie zien raken. Het volgen van Haiti’s WK-avontuur in het land waar ze haar leven opbouwde, voelde zwaar.

“Ik ben Haïtiaans en ook Amerikaans,” zei ze. “De Verenigde Staten gaven me kansen, onderwijs en de mogelijkheid om bedrijven te starten en banen te creëren. Haiti gaf me mijn wortels, waarden, veerkracht en cultuur.”

“Het herinnert eraan dat immigranten niet hoeven te kiezen voor één identiteit boven de ander.”

Haiti had duidelijk de smaak te pakken.

Voor Fleurimond, die opgroeide met verhalen over wat Haiti níet kon doen in plaats van wat het wel kon, was alleen al de aanwezigheid van het team op het WK genoeg. “Het was het bewijs dat we thuishoren in kamers en op podia waar mensen ons vaak niet voor rekenen,” zei ze.