Terwijl de Suriname Major League (SML) zich opmaakt voor de start van de vierde editie, zijn deelnemende clubs druk bezig de gelederen te versterken. Deze gang van zaken is niet nieuw, omdat verenigingen tussendoor geen mogelijkheden hebben om aankopen te doen. Van oudsher kijken clubs uit naar de transferperiode om betere spelers aan te trekken. Aanvankelijk werden voornamelijk de beste spelers uit de jeugdcompetitie in de gelegenheid gesteld om door te stromen naar de hoofdmacht of werden spelers van concurrenten ingelijfd om de eigen club competitiever te maken. De afgelopen seizoenen zien we een tendens waarbij enkele buitenlandse voetballers worden aangekocht om samen met de lokale voetballers een sterk team te bouwen dat bij winst van de League, in staat moet zijn een goede beurt te maken in de regio.

Voor de komende editie hebben diverse clubs flink uitgepakt in een poging om hun team competitief te maken. Enkele verenigingen zijn erin geslaagd om veelbelovende jeugdspelers in te lijven en hebben daarnaast ook meerdere spelers uit de regio laten halen. Voorts hebben we ook gezien dat meerdere spelers en ook een oefenmeester uit Afrika gehaald zijn om het niveau op te krikken. Deze ontwikkeling valt toe te juichen, want steeds wordt er gezegd dat we talent hebben, maar steeds weer leggen we het af bij regionale meetmomenten. Het is te hopen dat de aangetrokken spelers en coach de ruimte krijgen om te bewijzen wat ze waard zijn.

Door de grote investeringen van enkele verenigingen, zijn de verwachtingen hoog gespannen. De lokale spelers moeten niet ontmoedigd raken door de vele aanwinsten, maar juist de gelegenheid aangrijpen om samen te werken en zo als een echt team voor de dag te komen. Het is te hopen dat het aankoopbeleid van de clubs in kwestie de beoogde vruchten afwerpt en dat de investering op termijn terugverdiend kan worden. Hoewel het halen van buitenlanders toe te juichen valt, moeten de betreffende bestuurders wel beseffen dat verdere professionalisering van de club een noodzaak is om structureel successen te kunnen boeken. Om op de lange termijn succesvol te zijn zal de club een juridische basis moeten hebben en als een bedrijf bestuurd moeten worden, zodat professionals bereid zijn zich aan te sluiten. 

De ideale situatie is dat Surinaamse voetbalclubs transformeren van eenmanszaken naar organisaties met een juridische basis, waarbij er meerdere aandeelhouders zijn en besluiten genomen worden door de Algemene Vergadering van Aandeelhouders (AVA). Zo een structuur biedt alle partijen zekerheid en maakt het aantrekkelijk voor professionals uit andere disciplines om zich aan te sluiten. Voorts is de continuïteit ook gegarandeerd, ook al zou de oprichter om welke reden dan ook niet verder willen of kunnen. In een gestructureerde organisatie kunnen de verschillende processen bewaakt worden, waardoor er tijdig bijgestuurd kan worden. Het aantrekken van buitenlandse coaches en spelers is alvast een begin, maar er is nog veel meer nodig om de SML structureel sterker te maken.

Mireille Hoepel