De recente publicatie van de loonreeksen voor de zittende magistratuur, waaronder de procureur-generaal en de president van het Hof van Justitie, heeft veel aandacht getrokken. Met salarissen die starten boven SRD 120.000 en oplopen tot meer dan SRD 600.000 per maand, roept dit terecht vragen op over proportionaliteit en maatschappelijke relevantie.

Voor veel Surinamers schept dit een vertekend beeld. Velen leven in armoede; volgens recente gegevens leeft ongeveer 17,5% van de bevolking onder de armoedegrens. Daarnaast kampt het land met een hoog werkloosheidsprobleem, waarbij verborgen werkloosheid en de informele economie de officiële cijfers mogelijk onderschatten. Inflatie, een instabiele valutakoers en stijgende kosten van levensonderhoud maken het dagelijks leven voor velen steeds moeilijker.

Ook de basisvoorzieningen staan onder druk. Infrastructuur, zoals wegen en riolering, is op veel plaatsen slecht onderhouden. De gezondheidszorg functioneert vaak gebrekkig, waardoor toegang tot kwalitatieve medische zorg niet voor iedereen gegarandeerd is. Deze problemen hebben directe impact op de samenleving en vragen dringend beleidsmatige aandacht.

Criminaliteit vormt een bijkomende zorg. Hoewel Suriname historisch lage moordcijfers kende, nam de gewelddadige criminaliteit in 2023–2024 aanzienlijk toe, met een stijging van moorden en overvallen. Recente gegevens over 2025 laten een daling zien, vooral bij overvallen en berovingen, maar huiselijk geweld en andere vormen van geweld blijven zorgwekkend. Dit bevestigt dat criminaliteit nog steeds een belangrijke maatschappelijke kwestie is die blijvende aandacht van de overheid vraagt.

Tegen deze achtergrond kan het verhogen van de salarissen van de hoogste functionarissen binnen de rechterlijke macht door de samenleving als een misplaatste prioriteit worden ervaren. Het schept een beeld dat losstaat van de dagelijkse realiteit van burgers en roept de vraag op of dit het juiste signaal is in een periode van groeiende maatschappelijke uitdagingen.

De regering wordt uitgedaagd om prioriteit te geven aan de urgente maatschappelijke dossiers: het creëren van werkgelegenheid, het aanpakken van criminaliteit, het beteugelen van inflatie, het verbeteren van de infrastructuur en het versterken van de gezondheidszorg. Alleen door deze vraagstukken voortvarend aan te pakken, kan het vertrouwen in de overheid en het maatschappelijk evenwicht worden hersteld.

Tot slot is het belangrijk dat de discussie over salarisverhogingen van hoge functionarissen in het juiste perspectief wordt geplaatst. Een hoge bezoldiging binnen de rechterlijke macht kan gerechtvaardigd zijn vanuit het oogpunt van onafhankelijkheid en deskundigheid, maar mag nooit de indruk wekken dat de urgente noden van de bevolking worden genegeerd.

Suriname staat voor grote uitdagingen. De prioriteit van de overheid moet liggen bij het oplossen van structurele problemen die het dagelijks leven van de meerderheid van de bevolking raken. Alles wat afleidt van deze prioriteiten, zoals buitensporige salarisverhogingen, kan maatschappelijk onbegrip en gevoelens van ongelijkheid versterken.

Wie de fundamentele problemen negeert, kan geen rechtvaardig beleid voeren.

A.K. Jitan