Het belooft een zonnige, vochtige dag te worden. Mijn hoofd zit vol met een to-dolijst die langer is dan mijn arm. Maar dan sta ik in een file die met geen meter opschiet. En dan blaast de airco alleen maar warme lucht. Mijn eerste impuls is ergernis. Maar dan, tussen twee gefrustreerde claxons door, zie ik een ouder echtpaar hand in hand over het zebrapad lopen. Langzaam. Ze hebben alle tijd. Ineens besef ik: ik heb de keuze om me te ergeren, of om dankbaar te zijn dat ik een auto heb, een baan om naartoe te gaan, en twee benen om te lopen.

Dan schiet het nieuws mij te binnen. In Nepal heeft een plotselinge gletsjerbreuk hele dorpen weggevaagd, waarbij families werden weggevaagd zonder dat er zelfs maar lichamen werden teruggevonden. In Indonesië zorgen vulkaanuitbarstingen en bosbranden niet alleen voor verwoesting op het eiland zelf, maar ook in de omliggende landen. En in Zuid-China dwingen tyfonen duizenden mensen hun huizen te verlaten. Deze gebeurtenissen maken ons bewust van de kwetsbaarheid van het leven.

We zijn getraind in het zien van tekorten. We scrollen door sociale media en zien alleen wat we niet hebben: het betere huis, de mooiere vakantie, de gelukkigere relatie. Dankbaarheid is een daad van verzet tegen die cultuur van vergelijking. Het is niet naïef, het is moedig. Het is de keuze om te stoppen met rennen naar de volgende heuvel, en te genieten van het uitzicht op de heuvel waar je op staat.

Dankbaarheid is een gevoel dat we vaak over het hoofd zien in de drukte van ons dagelijks leven. Terwijl we rennen van afspraak naar afspraak, vergeten we soms stil te staan bij alles wat we wél hebben. Een dak boven ons hoofd, mensen die om ons geven, gezondheid, kleine momenten van geluk—het zijn juist deze dingen die vaak vanzelfsprekend lijken, terwijl ze dat allerminst zijn.

Het is makkelijk om te vallen in de valkuil van wat er nog ontbreekt, wat we nog willen bereiken of verkrijgen. Maar wat als dankbaarheid niet slechts een gevoel is dat af en toe opkomt, maar een levenshouding? Een bewuste keuze om iedere dag, in elke situatie, te zien wat er wél is.

Juist in zo’n wereld vol onzekerheid en verlies, kan dankbaarheid ons anker zijn. Het is geen ontkenning van verdriet, maar een keuze om te focussen op de zegeningen die er zijn, hoe klein ook. Dankbaarheid als levenshouding helpt ons veerkrachtiger te zijn, meer verbonden te voelen met anderen, en het moment te waarderen.

Het vraagt oefening, want het vraagt van ons om niet alleen dankbaar te zijn als het goed gaat, maar ook in tegenspoed. Door elke dag bewust stil te staan bij wat we waarderen—misschien door het opschrijven van drie dingen waar je dankbaar voor bent—bouwen we een mindset op die ons helpt door moeilijke tijden heen.

Dankbaarheid als levenshouding betekent met open ogen en een warm hart door het leven gaan. Het is een manier van zijn die ons helpt om het ongrijpbare geluk te vinden in het gewone, en ons eraan herinnert dat elk moment waardevol is.

Het leven is te kort om het te laten bepalen door wat er ontbreekt. Dankbaarheid is geen sluitpost op de balans van het leven, het is de basis. Het is de erkenning dat het leven, met al zijn gebreken, een geschenk is. En dat is precies waarom ik, zelfs in de file, kan glimlachen. Het is mijn stille rebellie.

Indra Toelsie