Tapajai en loadshedding

Beste lezer,

Ik houd van een grapje, maar af en toe is het goed om ernstig te zijn. Zeer ernstig zelfs. Wij worden tegenwoordig geconfronteerd met “load shedding”. Dat is het laatste wat een energiebedrijf zou willen. Boze stroomverbruikers en natuurlijk minder inkomsten. Dit alles had niet hoeven te gebeuren. Het is een kwestie van de kwaliteit van onze politici. Ik ga geen namen noemen. Maar de blaam treft zowel politici van de coalitie als van de oppositie.

Enige jaren geleden werd er full speed gewerkt aan het Tapajai-project. Alles was aanwezig. Het financiële gedeelte was in goede handen en het bedrijf dat het project uitvoerde, staat erom bekend iets af te maken als het er eenmaal mee is gestart. Maar van de ene op de andere dag werd het project stopgezet. Niet vaak gebeurt het bij onze politieke voorbeeldfiguren dat beslissingen snel worden genomen. Maanden productief werk in één klap stopgezet. Wat een erge vorm van kapitaalvernietiging! Geen vragen, geen protest of afkeuring van onze assembleeleden.

Ik verdenk vele assembleeleden ervan dat ze niet eens weten wat het Tapajai-project inhoudt. Velen denken dat het hele land onder water gezet gaat worden. Er wordt wekenlang gediscussieerd over de vraag of een vrouw wel of niet president mag worden. Maar als het gaat om een groot nationaal belang, dan weet men niet eens waar het over gaat. Terwijl het een project is dat elke leerling van de mulo kan begrijpen.

Het Tapajai-project bestaat uit drie delen. Het eerste deel is wat wij een 'Gadogi' noemen. Met relatief weinig kosten kan een uitstekend resultaat worden geleverd. Het bestaat uit een zijkreek van de Tapanahony die zodanig wordt omgeleid dat een deel van het water in het stuwmeer terechtkomt. Dit levert dan ongeveer de energie van een kleine generator van ongeveer 5 megawatt. De oorsprong van de Jaikreek komt bij Palumeu heel dicht bij de boven-Tapanahony. Het tweede deel bestaat uit het omleiden van de boven-Tapanahony naar de oorsprong van de Jaikreek. De Jaikreek krijgt er dan een flinke hoeveelheid water bij. De stuwdam bij Afobaka kan in dit geval ongeveer 64 megawatt extra leveren; ook een “Gadogi”.

Het bijzondere van dit project is dat er nauwelijks sprake is van “grote delen van het land onder water zetten”. Ondanks het feit dat onze assemblee uit intellectuelen bestaat, is het toch erg vreemd dat niemand, ook niet de oppositie, heeft geprotesteerd tegen het stopzetten. Wij zouden nu geen load shedding behoeven te hebben. Regeren is vooruitzien!

Een intellectueel is volgens Wikipedia: “Iemand die veel weet, kritisch nadenkt en meedoet aan het maatschappelijk of wetenschappelijk debat”. Ik heb, nadat ik mijn teleurstelling over het stopzetten van het project had gepubliceerd, veel kritiek gehad; hoofdzakelijk negatief. Ik ben hierover nooit in discussie gegaan, omdat ik merkte dat haast niemand wist hoe het project in elkaar zat.

Nu even het derde deel van het project:
Het Tapanahonywater gaat door bergachtig gebied. Dit leent zich goed voor vijf kleine waterkrachtwerken met heel kleine stuwmeertjes vanwege de relatief grote hoogteverschillen. Prachtige projecten die veel welvaart kunnen brengen. Maar het lijkt mij beter om hier voorlopig niet op in te gaan. Laten wij focussen op de low-hanging fruits. De twee omleidingen.

Maar wij hebben mensen nodig die nationaal denken en beter begrijpen dat ze daar zijn om het land tot welvaart te brengen. Een loonstrookje en het verlenen van quorum zijn noodzakelijk, maar geef ze een secundaire plaats en stel het algemeen belang centraal. Met de vele hulpbronnen die wij hebben en het handjevol inwoners hadden alle Surinamers nu rijk moeten zijn. Armoede lijkt hier wel een (onbegrijpelijke) keuze. Ik ga niets adviseren en niemand tot aanpakken aansporen. Maar als wij willen doorkwakkelen met onze energievoorziening, rondhout exporteren, ons binnenland bevuilen met kwik, cyanide en maanlandschappen, moeten wij dat maar blijven doen. Maar het hele land is van ons allemaal; van alle Surinamers. Het oerwoud is nationaal bezit en onze trots. Je mag ervan eten, maar verniel het niet. In dit verband is het goed de grote Mahatma Gandhi te citeren:

“The world has enough for everyone’s need, but not for everyone’s greed”. Eigenlijk moet elke politieke partij die zichzelf respecteert haar eigen volksvertegenwoordigers verplichten zich grondig door deskundigen te laten informeren als ze in discussie gaan over energieprojecten en de bescherming van ons milieu.

Wij Surinamers kunnen het zeer goed hebben. Alleen moeten onze voorgangers het wel willen. Armoede is een keus! Maar het is de verkeerde keus.