Het aantal doden van de aardbevingen in Venezuela heeft de 5.000 overschreden. (Foto: Reuters)
Weken na de verwoestende dubbele aardbevingen in Venezuela zijn familieleden van slachtoffers nog steeds op zoek naar de lichamen van geliefden die onder het puin zijn verdwenen.

Ivan Chino heeft gedurende drie weken nauwelijks geslapen. Elke ochtend keert hij terug naar de ruïnes van zijn buurt in La Guaira, in het noorden van Venezuela, om te zoeken tussen bergen van verbrijzeld beton die zijn achtergelaten door de verwoestende aardbevingen op 24 juni met een magnitude van 7,2 en 7,5. Hij zoekt niet langer naar overlevenden, maar naar de lichamen van zeven familieleden.

Chino’s ouders, zijn kleinzoon, twee nichtjes en andere familieleden verdwenen onder het puin toen hun appartementencomplex instortte. Zijn vrouw en kinderen overleefden.

Gewapend met niet meer dan schoppen, pikhouweel en vastberadenheid brengt Chino elke dag uren door samen met familieleden en vrijwilligers, hopend dat één kleine vondst eindelijk een einde zal maken aan weken van ondraaglijke onzekerheid.

“Niets zal ons stoppen,” zei hij. “We blijven zoeken met onze handen, onze nagels, schoppen, hamers – wat we maar hebben. We zijn het aan onze families verschuldigd. Dit is onze pijn.”

Voor veel families in La Guaira is het verhaal van Chino pijnlijk herkenbaar.

Hoewel het officiële dodental inmiddels boven de 5.000 ligt, zijn duizenden families nog steeds op zoek naar antwoorden over familieleden die onder ingestorte gebouwen verdwenen zijn. Tussen de bevestigde doden en het ongewisse lot van de vermisten ligt een emotionele limbo die een van de diepste wonden van de aardbeving is geworden.

In de stad blijven graafmachines puin verwijderen van woonblokken die zijn teruggebracht tot hopen beton. Voor families draagt elke opgetilde betonplaat de hoop met zich mee dat hun dierbaren eindelijk zullen worden gevonden.

De grootste uitdaging, aldus Chino, is niet het doorzettingsvermogen om te blijven zoeken, maar het tekort aan zware machines die in staat zijn enorme betonblokken veilig te verplaatsen. Veel families geloven dat snellere toegang tot gespecialiseerd materieel het herstel zou kunnen versnellen, terwijl de autoriteiten de puinruiming coördineren in de zwaarst getroffen wijken.

Naarmate de dagen verstrijken, verplaatst de zoektocht zich ook buiten de ruïnes.

Mensen werken samen bij de zoektocht naar hun dierbaren in La Guaira. (Foto: Reuters)

In tijdelijke veldkantoren, opgezet door de autoriteiten, melden families zich met rapporten, foto’s en persoonlijke gegevens van vermiste naasten. Ambtenaren controleren de gegevens, vergelijken registers en werken eraan degenen te identificeren die uit het puin zijn geborgen.

Voor rouwende families vormen deze kantoren een nieuwe fase van de zoektocht – een die met papierwerk wordt uitgevoerd in plaats van met reddingswerktuigen, maar gedreven wordt door dezelfde hoop om eindelijk te weten wat er met hun geliefden is gebeurd.

Zoek- en reddingsteams benadrukken dat hun werk nog lang niet voorbij is. “We hebben ongeveer 280 mensen levend gered en bijna 477 lichamen geborgen,” zei Dani Herrera, een van de coördinatoren van de zoekacties in La Guaira. “Ook vandaag blijven we slachtoffers vinden en puin ruimen.”

Zijn woorden weerspiegelen hoe de ramp is veranderd.

In de eerste dagen na de aardbevingen raceten reddingswerkers tegen de klok om overlevenden onder ingestorte gebouwen te vinden. Weken later is de missie verschoven van redden naar bergen – het terugvinden van overledenen, het schoonmaken van verwoeste wijken en het helpen van families om langverwachte antwoorden te krijgen.

Voor veel bewoners is de onzekerheid de zwaarste last.

Zonder te weten wat er met een vermist familielid is gebeurd, kan er geen begrafenis plaatsvinden, geen graf worden bezocht en is er geen mogelijkheid tot rouw.

In La Guaira wordt de omvang van de tragedie niet langer alleen gemeten in ingestorte gebouwen of slachtoffers, maar in ouders die wachten op kinderen die nooit terugkeerden, mannen die zoeken naar hun vrouwen en grootouders die hopen dat iemand, ergens, de naam van een vermist familielid zal herkennen.

Voor Chino is opgeven nooit een optie geweest.

Elke dag keert hij terug naar dezelfde ruïnes, overtuigd dat het vinden van zijn familieleden meer betekent dan het bergen van lichamen. Het gaat om het herstellen van waardigheid voor degenen wiens leven onder het puin eindigde.

Weken na de dubbele aardbevingen hopen de meeste families niet langer op wonderen. Wat ze nu zoeken is zekerheid; de kans om te weten waar hun geliefden zijn, hen waardig te begraven en ervoor te zorgen dat ze herinnerd worden als mensen wiens leven ertoe deed, en niet slechts als een nummer op een lijst van vermisten.