Met lede ogen kijk ik als ouder toe hoe mijn kinderen langzaam verdrinken in het nieuwe onderwijssysteem. Het doet pijn om te zien hoe intelligente, gemotiveerde kinderen het steeds moeilijker krijgen. Mijn hart bloedt.

Wanneer ik met andere ouders praat, hoor ik steeds hetzelfde verhaal: vrijwel niemand is echt tevreden met dit nieuwe systeem. Toch wordt het zonder aarzeling doorgezet.

In het nieuwe systeem krijgen leerlingen in het 9e en 10e leerjaar ongeveer 18 vakken. In het oude systeem waren dat er ongeveer 10 vakken, inclusief tekenen en lichamelijke opvoeding. Opmerkelijk genoeg zijn de schooltijden echter niet aangepast. In 40 lesuren van slechts 40 minuten per week probeert men kinderen bijna het dubbele aantal vakken bij te brengen.

Deze leerlingen komen net van de lagere school. Ze moeten wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe eisen en een hoger tempo. En dan wordt er van hen verwacht dat zij in één week achttien verschillende vakken verwerken. Het gevolg laat zich raden: veel kinderen raken het overzicht kwijt en verdrinken in de hoeveelheid leerstof.

Alsof dat nog niet genoeg is, worden de leerlingen ook overspoeld met werkstukken en opdrachten. Ondanks de enorme moeite die zij doen om hun werkstukken op tijd en zo goed mogelijk in te leveren, krijgen velen toch onvoldoendes. Dat is bijzonder ontmoedigend. Werkstukken waren toch juist bedoeld om niet alleen de creativiteit van kinderen te ontwikkelen, maar ook om hen een extra kans te geven hun kennis te laten zien en zo een redelijk cijfer te behalen. In plaats daarvan lijkt het voor veel leerlingen een extra bron van stress en teleurstelling te zijn.

Wat mij als ouder extra raakt, is dat mijn dochters op de lagere school altijd goed hebben gepresteerd. Ze bleven nooit zitten en haalden hoge cijfers. Hun eerste onvoldoendes krijgen ze nu pas, in het 9e leerjaar. Niet omdat ze minder intelligent zijn geworden, maar omdat het systeem hen simpelweg overvraagt.

Daarbovenop kampen scholen ook nog met docententekorten. Mijn neefje zit in het 10e leerjaar en heeft dit schooljaar nog geen rekenen of wiskunde gehad, simpelweg omdat er geen leerkrachten beschikbaar zijn. Wat betekent dat voor deze leerlingen? Hoe moeten zij straks verder?

Het is pijnlijk om te zeggen, maar het onderwijs in Suriname staat er momenteel slecht voor. Terwijl beleidsmakers het nieuwe systeem blijven doordrukken, betalen onze kinderen de prijs.

Als ouder voel ik mij machteloos. Soms bekruipt mij zelfs de gedachte dat ik mijn koffers moet pakken en het land moet verlaten. Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik het beste wil voor mijn kinderen. Onderwijs moet kinderen laten groeien, niet hen laten verdrinken. 

Het is tijd dat we eerlijk kijken naar wat er gebeurt in onze scholen — voordat een hele generatie leerlingen verloren gaat.

Bezorgde Ouder/Surinamer
D. Plein