Straten zijn veranderd in rivieren.
Het regent al sinds de nacht onafgebroken boven grote delen van het land. Het gaat niet om een uitzonderlijke storm; geen natuurramp die onverwacht uit de lucht is komen vallen. Dit is gewoon de grote regentijd. Het seizoen waarvan iedereen weet dat het komt. En toch lijken grote delen van het land opnieuw totaal verrast. Straten zijn veranderd in rivieren. Erven staan blank. Mensen kunnen hun huis nauwelijks uit. In landbouwgebieden staan complete aanplantingen onder water. Groenten rotten weg nog voordat ze geoogst kunnen worden. Landbouwers zien maanden werk letterlijk verdrinken.

“De sluizen worden bij eb vaak niet eens opengezet zodat het water kan wegstromen,” verzucht een landbouwer moedeloos. Anderen wijzen op dichtbegroeide trenzen vol wied en afval die al jaren nauwelijks worden onderhouden. De afwatering werkt niet meer zoals het hoort. En dat is geen nieuw probleem. Bij elke verkiezingscampagne klinken dezelfde beloften over aanpak en verbetering. Maar zodra de stemmen zijn geteld, verdwijnt de urgentie. De rekening daarvan ligt nu letterlijk op straat, in de erven en huizen van burgers en landbouwarealen; en we hebben vrijdag nog 160 jaar volksvertegenwoordiging herdacht, ook parlementariërs die hoog en droog wonen en geen greintje medegevoel hebben voor deze situatie.

Landbouwperceel ressort Saramaccapolder (Leiding) 

Het land wordt niet alleen getroffen door regen, maar vooral door jarenlang achterstallig onderhoud, bestuurlijke laksheid en een samenleving die zelf ook steeds achtelozer omgaat met haar leefomgeving. Overal worden plastic, vuilnis en grofvuil gedumpt. Trenzen veranderen langzaam in vuilstortplaatsen totdat het water nergens meer heen kan. En dan gebeurt precies wat vandaag gebeurt.

Leiding 11, kanaal helemaal begroeid en jaren niet opgehaald. (Foto: Radjesh Ramcharan)


Op Noord klinkt dezelfde frustratie. “Het was nog nooit zo erg geweest,” zegt Esselien terwijl het water haar straat volledig heeft overgenomen en haar huis binnenstroomt. Kiran had voor Moederdag hapjes klaargemaakt om naar haar moeder te brengen. “Maar het water in de straat is zo hoog. Het lijkt wel een stuwmeer.”


De ellende treft niet alleen gezinnen, maar ook kleine ondernemers die juist van feestdagen afhankelijk zijn. Langs wegen en op verschillende locaties werden zaterdag nog tenten opgezet voor Moederdagverkoop. Bloemen, gebak, hapjes en cadeaus moesten vandaag inkomsten opleveren. Maar wie gaat nog rustig winkelen wanneer straten blank staan en mensen bezig zijn hun woning droog te houden?

“Al die investeringen voor die moederdagstands… en nu dit,” zegt een verkoper teleurgesteld. Bloemen verwelken snel in dit weer. Gebak blijft zitten. De onzekerheid groeit met ieder uur regen.

Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is dat niemand eerlijk kan zeggen dat dit onverwacht is. De grote regentijd komt elk jaar terug. Toch blijven trenzen dichtgroeien, sluizen slecht beheerd en wegen verzakken. Overheidsinstanties wijzen vaak op gebrek aan middelen, maar burgers zien ondertussen hoe simpele basiszaken structureel blijven liggen.

Latourweg is in een rivier veranderd. (Foto: FB; Ricardo Watson)

Suriname lijkt steeds vaker pas te reageren wanneer buurten al onder water staan. En misschien ligt daar precies het probleem. We zijn gewend geraakt aan improviseren. Aan noodoplossingen. Aan wachten tot het misgaat. Maar water wacht niet op vergaderingen, missives of aanbestedingen. Wanneer onderhoud jarenlang wordt uitgesteld, komt de rekening uiteindelijk altijd terug bij de samenleving.

Vandaag betalen landbouwers die rekening. Ondernemers betalen die rekening. Gezinnen betalen die rekening. En terwijl de regen blijft vallen, groeit bij velen hetzelfde gevoel: dit is niet alleen een natuursituatie. Dit is het gevolg van jaren van verwaarlozing. "En niemand die de schade zal vergoeden!"