Elk jaar weer wringen politieke partijen zich in allerlei bochten om mooie woorden voor moeders te vinden. Vleierij, bewondering, eerbetoon. De kracht, de inzet, de offers – alles wordt breed uitgemeten.

Maar woorden zijn water. Dit jaar letterlijk.

Het had de hele nacht en een groot deel van de dag geregend. Velen konden hun huis niet uit om naar hun moeder te gaan. Het water stond kniehoog op straat. Tussen de golven dreven petflessen, stukjes hout, plastic bakjes, bierblikjes – al het afval dat we zo laks weggooien. Met dronebeelden was het perfect te zien: waar eerst asfalt lag, dreef nu vies bruin water. In Noord was er geen verschil meer tussen straat en kanaal.

En terwijl wij hier met lede ogen toekijken hoe het water steeds hoger komt – erven onder, huizen in – zijn er moeders die zich dagenlang hebben uitgesloofd. Taarten gebakken. Gebak gemaakt. Handicrafts in elkaar geflanst. Een tentje opgezet in de hoop iets te verdienen op Moederdag. Met een beetje geluk spoelden de potplanten aan de Tourtonnelaan niet weg. De bloemen? Verzopen. De investering? Een fiasco. En de kopers? Die konden er toch niet komen.

Want ja: Moederdag. Maar eerst het water.

En dan hebben we het nog niet eens over de rest van de wereld gehad.

In Sudan sterven moeders en kinderen door honger. In Gaza en Oekraïne worden moeders en dochters vermoord door raketten. In oorlogsgebieden worden moeders en kinderen verkracht – vaak als wapen. Altijd als de zwaksten.

Is er een moeder in Gaza die dacht aan Moederdag?
Is er een kind dat zijn moeder verloor in Oekraïne dat dacht aan Moederdag?
Is er een moeder in Pakistan die nog denkt aan haar zoon – omgekomen bij een bomaanslag?
Durven vrouwen in Syrië te dromen van Moederdag?
Is er op Moederdag geen enkele vrouw of moeder onderhevig geweest aan huiselijk geweld?

Natuurlijk wel. Allemaal. Tegelijkertijd.

Terwijl wij hier taart aten en bloemen door het water zagen drijven, werden elders moeders begraven, verkracht of vergeten.

Moederdag is prachtig – voor wie even kan vergeten dat de wereld brandt. Maar laten we niet doen alsof één dag vol vleierij het verschil maakt. Want de moeders die het hardst een schouder nodig hebben, krijgen zelden een toespraak.

Ze krijgen water. Stilte. Of niets.

En dat is geen Moederdag.
Dat is de wereld zoals die echt is.

Denk daar eens over na – vóórdat je weer een mooie post plaatst.

Indra Toelsie