Het streven van de regering om Suriname te transformeren tot de voedselschuur van het Caraïbisch gebied, maar in een adem ons grondgebied op elke wereldforum te promoten als het groenste land op deze aardbol, bijten elkaar verschrikkelijk. Het is zeer bemoedigend en zelfs prijzenswaardig dat er vanuit de overheid en particulier initiatief acties worden ondernomen om concreet vorm en inhoud te geven aan het materialiseren van ons agrarisch potentieel. Dit alles, omdat we ontegenzeglijk beschikken over een zeer vruchtbare bodemgesteldheid.

Regeringsfunctionarissen en prominenten uit het bedrijfsleven hebben al bij diverse gelegenheden aangegeven dat Suriname een belangrijk deel van voedselimporten vanuit andere regio's naar de Caricom op zich kan nemen. We praten over een bedrag dat op jaarbasis de US$ 5  miljard dollar te boven gaat. Wat we hier lokaal moeten doen, is de structuren goed in elkaar zetten. Dan praten we over de adequate ruimtelijke ordening, de financiering, markten identificeren en definiëren. 

Voor de diversificatie van de nationale economie is de groene revolutie zeer essentieel. Dit is noodzakelijk om risicospreiding van de commodities op de internationale markt te kunnen waarborgen. Dit is dan weer een dubbele dekking voor het binnen laten vloeien van deviezen ter ondersteuning van onze economie. Maar om de juiste perspectieven bij dit te bereiken moet het één en ander gecoördineerd worden aangepakt. Een veel gehoorde zorgpunt is de invasie van de mennonieten in de grootschalige aanpak van de landbouw. Vanuit de tribalen en de inheemsen zijn er ernstige kanttekeningen geplaatst tegen de komst van deze groep die in wereld wordt aangemerkt als zeer bedreven in de tuinbouw. Echter vanwege hun rigoureuze en liberale aanpak wordt er geen rekening gehouden met de duurzaamheid van het milieu. Ook vanuit de hoek van organisaties en individuen die zich sterk maken voor conservering van het milieu is er een waarschuwend geluid uitgegaan. 

Ondertussen heeft Suriname zich wereldwijd gepresenteerd als een land dat er alles voor over heeft om de duurzaamheid van het tropisch oerwoud voorop te stellen. Daarbij hebben we ook de commitment gemaakt dat we alles eraan zullen om ons tropisch oerwoud te conserveren. Dit is zeker niet onvoorwaardelijk. De wereld zal een prijs hiervoor moeten betalen. Het behouden van ons bos betekent het onderhouden van de longen van de aarde. Dus de rijke landen zullen een methode moeten vinden om Suriname te compenseren voor behoud van het tropische regenwoud.

Voorts is het van belang dat er op verantwoorde manier wordt gezocht hoe de landbouw grootschalig aan te pakken om de regionale voedsel voorzieningsdoelen te halen met minimale schade aan het milieu. 

Ettiré Patra